Dün elime bir mektup geçti… 20 Kasım 2006’da, anne – baba olacağımızı, taze anneannelere, babaannelere (ve dedelere) söylediğimizden 5 gün sonra, sabaha karşı 05.00 sularında yazılmış… Çok bir şey söylemeye gerek yok. (Sadece bana yazılmış olsa da, yazan kişinin -annemin- hoşgörüsüne sığınıp, burada yayınlıyorum…
Benim minik minnacık bebeğim BABA OLACAK. 9 ay taşıyamadığım, ya büyüyünce bir eksiği olursa diye hep heyecanla beklediğim, ilk kucağıma aldığımda Allahım bu bebeğe bakıp büyütecek güç ver bana o büyümeden bana bir şey olmasın diye dualar ettiğim oğlum BABA olacak!
Heyecan değil, sevinç değil, keder hiç değil, merak olabilir bu duygu.
Serçe ayağı gibi küçük eller, ufak ötesi parmaklarla hayata tutunmak için, küçük parmağıma dolanan parmakları, açamadığı gözleri, kuvvet bulup memeyi ememediği ağzına kaşıkla akıttığım mama ile tekrar uykuya dalan, sessiz, ağlamasız oğlum canımın içi “minanem” baba olacak, işte o zaman anlayacak “aman anneee”lerin anneye nasıl geldiğini biraz belki, çünkü benim çocuklarım anne olamayacak baba olmak ise bana göre anneliğin çok azı çook azı. Ama onlar sevgi dolu, becerikli, güzel gönüllü babalar olacaklar eminim.
