Author: Özgür (page 61 of 130)

Nice 10 Yıllar!

Her yeni doğan bebek, hatta doğmasından da önce, doğacağını haber aldığım her yeni bebek, inanılmaz heyecan veriyor. Belki Z’nin doğumunu, öncesini, bekleyişimizi ve o heyecanlı dönemi anımsattığı içindir. Ya da her yeni doğan veletle birlikte yepyeni hayaller ve umutlar, yepyeni bir gelecek daha doğduğu içindir.

Doğacak bebek hele de artık üç kişi olmayı hakeden bir çiftin bebeği ise, çok daha keyif veriyor aldığım haber. Hak etmek kelimesine takılmayın. “Hazır olmak” da denebilir alternatif olarak. (Ya da çeşitleri arttıracak olursak, “birbirlerini yeterince sevdiklerinde” de diyebiliriz…)

Bir buçuk ay kadar önce tüm şartları yerine getirmiş bir çiftten aldığım bebek haberi de çok yerinde ve zamanında oldu. (Bu aralar benzer haber beklediğim iki çiftten biriydi…)

Karı koca online şahsiyetler olduğundan birinin blogunda veledin ilk fotoğrafını görünce de hiç şaşırmadım. (Fotoğrafın yanı sıra aralarındaki aşk da vardı satırlarda, kendini iyi ifaden satırlar ve sahiplerini her zaman takdir etmek gerekir diye düşünüyorum…)

Çok keyifli ve heyecanlı günleriniz başladı, devamı da bu kadar keyifli, sıkıntısız ve heyecanlı olur inşallah diyorum. (Dedim bile) Şimdilik iki buçuk olsanız da yakın zamanda başlayacak olan üçlü hayatınızda yolunuz açık olsun Dinemiz ve Vırzıl ve de fasulye… :)

Gençliğe Hitabe

(Sevan Nişanyan; Taraf Gazetesi, 29 Ekim 2009)

Seksenaltı yıl yeter bence. Kan-vatan-düşman’dan ötesine aklı ermeyen bir dil bu ülkeyi bunca yıl esir etti. Artık yeni şeyler düşünmenin vaktidir.

Kan-vatan-düşman edebiyatının şahikası Kemal Paşa’nın Gençliğe Hitabe adlı eseridir. Bugün tekrar yazılacak olsa ben şöyle düzeltirdim.

Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, insan olmaktır.

İnsan olmanın yegâne temeli insana sevgidir. Hayatın boyunca, insanlara güzelliği, aklı ve adaleti öğretmeyi görev bileceksin. Bilgin varsa, bedel beklemeden paylaşacaksın. Buna imkân ve şeraitin müsait değilse, yanındaki üç veya beş kişiye katıksız sevgini vermeyi deneyeceksin; onların hayat yükünü bir nebze hafifletmeye çaba göstereceksin. Bunu yaparken Türk mü, yoksa Hindu mu, Yamyam mı diye sormayacaksın. Çünkü insan, galiplerin hasbelkader çizdiği sınırlara sığmayacak kadar kıymetli bir hazinedir.

Dahili ve harici bedhahlarla etrafın çevrili olabilir. Sen şerri bahane etmeyecek, hayırhahlığını ilelebet muhafaza ve müdafaa edeceksin. Zira kötülük, esarettir. Manevi istiklalini ve manevi hürriyetini ancak insan olmakla kazanabilirsin.

Düşman bütün tersanelerine girmişse, vazifeye atılmadan önce düşüneceksin. Önce, düşman mı diye soracaksın. (Çünkü bugün düşman olan yarın dost olabilir.) Sonra onu kendine düşman etmek için ne hata yaptığını düşüneceksin. (Çünkü düşmanlık, herkes için ağır bir yüktür.) Gönlünü kazanmayı deneyeceksin. Tersaneyi beraber işletmeyi teklif edeceksin. (Öylesi her ikiniz için daha kazançlı olabilir.) Sonuç alamasan, bir tersane uğruna düşman olmaya değer mi diye bir kere daha kendine soracaksın. Bunları yapabilirsen, inan, dünyanın tüm tersaneleri senin olur. Tüm ordular sana boyun eğer. Tüm kalelerini terkedecek gücü ve güveni kendinde bulursun.

Memleketin dahilinde iktidara sahip olanlar sana “düşünmeyeceksin!” diyebilirler. Kendi çorak ve bencil emellerine seni muhafız ve müdafi yapmak isteyebilirler. Kuşaklardan beri süren iktidarlarını bir gün daha korumak için senin damarlarındaki kanı talep edebilirler. Memleketin bütün tepeleri kan ve intikam bayraklarıyla donatılmış, bütün mektepleri zaptedilmiş, bütün mahkemeleri elde edilmiş, bütün gazete köşeleri bilfiil müstevlilere terkedilmiş olabilir. Millet, cehalet ve propaganda içinde serseme dönmüş olabilir.

Ey insan evladı! İşte bu ahval ve şerait içinde dahi vazifen, insan olduğunu unutmamaktır. Muhtaç olduğun kudret tanrı vergisi olan vicdanında ve her gün çalışarak geliştireceğin aklında mevcuttur.

Taze İnciler

clip_DSC_6315_phixrAslında bir çok şey yazdım en son yazımdan, mektubumdan beri. Üstelik de aynen mektubumda dediğim gibi hepsi gerçek kağıtlara, gerçek kalemle yazılmış mektuplar. Özellikle de İstanbul’da geçirdiğim acemilik eğitimi boyunca her hafta sonu ziyaretime geliyor olsa da o ziyaretler esnasındaki anıları bile not aldım. O mektupların ve notların çoğu eve ulaştı ve saklandı bile. (Hoş, bir kısmını belki Babaolmak.com’a eklemek de söz konusu oldu ama henüz vakit bulunamadı…)

Ardından Kırklareli’nde geçirmeye başladığım dönemde hafta sonları çarşı izinlerinde günümün neredeyse tamamını internette geçiriyor olsam da önce Babaolmak.com’daki teknik sorunlar, uzun süren bir taşınma dönemi derken Babaolmak.com ister istemez biraz atıl kaldı…

Uzatmayayım. Sonunda yağ, un, şeker hepimiz biraradayız ve dolayısıyla şartlar elverdiğince helva yapabilir durumdayız ;)

Uzun bir aradan sonra ne aradaki doktor kontrolü, ne hastalık, düşüp kalkıp yaralanmalar ne de benzeri detaylardan bahsetmeyeyim dedim. (Onlara da sıra gelecek…)

Şimdilik Z’nin son 2-3 aydaki incilerinden birkaçını paylaşayım. Not defterimi açıp her okuduğumda neşelendiren incilerinden birkaç tanesi:

Ağustos:
Ziyaret esnasında birlikte (kucağımda) gezinirken, kapalı alanlarda kepimi çıkardığımdan Z. alıp başına takıyordu. Ama dışarı çıkacağımızda takmak mecburi olduğundan kepi elinden almak biraz zor oluyordu:

– Babacım ver o şapkayı artık ben takayım
– … (Daha da sıkı sarılır başındaki şapkaya)
– Bak, askerlerin dışarda şapka takması lazım…
– Ama ben de asker çocuğuyum!
Sessizlik, ve şapka kendisinde kalır…

Ziyaret alanınında gezinirken bir otobüs durağına girip oturduk. Sen, elindeki mendille hemen durağı temizlemeye giriştin, önce oturma yerlerini ardından da durağın iç duvarlarına giriştin…
– Z.’cim, hadi yeter artık bu kadar temizlik. Bu durak çok kirliymiş, kolay kolay temizlenmez
– (Omzunun üzerinden şöyle bir dönüp) Ben de zor zor temizliyorum zaten…

Eylül:
Acemilik dönemi bitip de iki günlüğüne izinli olarak çıkınca, daha arabada:
-Senin saçların ve bıyıkların uzasın artık!

Yemek yediğimiz bir restoranın sahibi kocaman bir oyuncak kuzu hediye etmiştir Z.’ye ama Z’nin aklı bir süre sonra -yine- kapının önündeki baloncuya kaymıştır:
– Bak amca sana kuzu hediye etti, artık balon almaya gerek yok.
– Bu kuzuyu şimdi sen tut, bana da balon alalım…

Ekim:
Son olarak da birkaç gün önce kulağıma gelen bir lafı var, öğlen yemeğinde bakıcısına kurduğu cümle şu:
– Bas git sen, ben de kendi yemeğimi kendim yerim!

Bu da bonus olsun, daha bu hafta sonu, cumartesi sabahı uyandığında annesine söylediği cümleyi de özel bir keyif alarak yazayım:
– Bugün babamı görmeye gidelim!

Bir veda mektubu…

Böceğim, kuşum… Bu mektubu sana son 2-3 hafta içinde defalarca yazdım, defalarca sildim, defalarca yırttım, tekrar tekrar başladım, tekrar tekrar yırttım. Hepsini kafamda yazdım. Bazı seferler yazmaktan kaçtım bazen yazmaya sarıldım. şu son bir kaç haftadır seni bir farklı seyrettim. Uyurken, yalnız başına oynarken, birlikte oynarken, denize girerken, yüzerken (evet kolluklarla süper yüzüyorsun), koşarken…

Bu mektubu ilk yazmaya başladığımda her şey çok çok daha fazla belirsizdi o yüzden de çok daha farklı yönlere gittiği başka başka yazılara dönüştüğü oldu. şimdi ise durum öncekinden çok farklı. Belirsizlikler kısmen azaldı. En önemli belirsizlik çok büyük bir şans eseri belki de olabilecek en iyi şekilde somutlaştı…

Kuşum… Bir süreliğine evden gidiyorum. Baştaki kadar büyük belirsizlikler yok ama artık… Uzun yılardır ertelediğim bir işi halletmeye, büyükçe bir kamburdan kurtulmaya gidiyorum. Bu işi bu kadar ertelediğim için ilk kez bu kadar pişman ama daha da geciktirmeyecek olmanın verdiği rahatlamayla askere gidiyorum.

2-3 gün öncesine kadar senden bu kadar süre belirsiz bir şekilde uzakta kalmak nerdeyse büyük bir kabus haline gelmişken şimdi her şey biraz daha kolay. Senle aynı şehirde, bir arkadaşımın deyimiyle “aynı göğün altında” olacağım. Ve muhtemelen başka bir yerde olsaydı görüşemeyeceğimiz kadar rahat ve sık görüşme imkanımız olacak. (Umuyorum)

Son haftalardaki işleri toparlama telaşından hem Babaolmak.com’u çok boşladım hem de senle (ve tabii ki anneyle) istediğim kadar rahat ve bol vakit geçiremedim. Buraya senle ilgili aktarmak istediğim o kadar çok şey benle geliyor ki şimdi. (Muhtmelen birkaç deftere aktarılacaklar bu sürede, ne yapalım, babandan alacağın her şey de dijital olmasın)

Bir sürü ilkini, dediğini, komikliğini, sorunu kaçıracağım… şimdiden seni; kokunu, gözlerini, sarılışını, her şeyini deli gibi özledim, oysa içerden sesin geliyor, dün gece bizimle birlikte çok geç yattığından daha yeni kalktın ve kahvaltını yapıyorsun… Bu aralar bir değişik ilgilisin benle, belki de farkındasın uzun süre rahat rahat görüşemeyeceğimizin…

Dedim ya, çok şey kaçıracağım, diyecek bir söz bulamıyorum… Az sonra çantamı alıp evden çıkacağım, anne beni bırakacak, sense geride evde kalacaksın… Ben gidip askeri bir birliğe teslim olacağım…

Hoşçakal kuşum…

Uzun zamandır bekleyen linkler…

Çok uzun zamandır tanıtmak, duyurmak istediğim siteler var. Bazıları sosyal sorumluluk projeleri, bazıları anne-baba blogları ama bir türlü işte güçten sıyrılıp da ağız tadıyla yazamadım. şu anda bile son derece saçma sapan bir sıkışıklık içinde yazayım da aklımda kalmasın telaşındayım… Hemen başlayayım en iyisi…

benikoruyun

BeniKoruyun.com

Benikoruyun.com Doç.Dr. Ayten Erdoğan’ın Çocuklara Yönelik Cinsel İstismar ve Tacize karşı oluşturduğu gönüllü bir platform. Doç.Dr. Ayten Erdoğan‘ı B.Ç. ve Hüseyin Üzmez vakasıyla ilgili olarak Adli Tıp’ı eleştirmek ve konuya dikkat çeken istifası ile hatırlamak mümkün. www.benikoruyun.com (Kişisel sitesi de burada)

HerşeyeRağmenYalnızDeğiller.com

Diğer bir sosyal sorumluluk projesi. Benim de bizzat tanıdığım blogcu bir arkadaş, Davut Topcan’ın öncülüğünde başlayan proje dernekleşerek yoluna devam ediyor. Bana kalırsa kesinlikle desteği hakeden bir proje.  şu anda il il Türkiye’yi geziyorlar ve her ilde destekçilere ihtiyaçları var. www.herseyeragmenyalnizdegiller.com (Kişisel sitesi de burada)

BebeklereÖzel.org

Link değişimi talebiyle gelen bir mail sayessinde haberdar olsam da aylardır bir cevap yazamadığım siteyi incelediğimde yazıların detayı hoşuma gitmişti. Uzunca bir süredir güncellenmiyor olsa da (ve de Türkiye’nin bir numaralı bebek sitesi” sloganı oldukça iddialı) içerik aslında genel güncel bir içerik ve linki bir kenara not almakta fayda var. www.bebeklereozel.org

Beliktaşlı Efe’nin Sitesi…

Babaolmak.com’u takip eden taze bir babanın hazırladığı bir blog. Efe 27 Mayıs’ta doğdu, ben ancak yazabildim; yuh bana :) efesaidoglu.blogcu.com

Minimui

Son olarak da online bir dergiden bahsedeyim. MİNİMUİ! Hamilelik ve sonrasındalk 6 yıla dair bir dergi… Online bir dergi… Aylık… Ve yaklaşık 130 sayfa… Dergiyi önünüze açmadan önce çayınızı alıp vaktinizi ayarlamayı unutmayın…

Older posts Newer posts

© 2026 Baba Olmak

Theme by Anders Noren — Up ↑