Author: Özgür (page 77 of 130)

Blog Aksiyon Günü 2008

Dikkat ettiniz mi bilmiyorum, bir süredir Babaolmak.com’un sağdaki sütununda fotograf bölümünün altında “I’m in! Are you” (Ben varım, ya sen) yazılı ufal bir görsel var. Tıkladnığında ise “Blog Aksiyon Günü”nün web sitesine gidiyorsunuz.

Babaolmak.com’un müdavimlerinden büyük bir çoğunluğunun bir şekilde blog sahibi olduğunu biliyorum. Dolayısıyla bu aksiyona destek vereceinizi tahmin ediyorum ve işte biraz daha detaylı bilgi:

Blog Hareket Günü, dünya blog yazarlarını, podcast ve videocast yayını yapanları aynı gün aynı konuda yazmaları için bir araya getirmeyi amaçlayan, kar amacı gütmeyen, her yıl yapılan bir organizasyondur. Blog Hareket Günü’nün amacı, binlerce farklı insanın farklı görüş ve fikirlerini tek bir konuda odaklamalarını sağlayarak dünya çapında bir tartışma başlatmaktır.

Bu seneki blog hareket (ben aksiyon diyorum) gününün tarihi 15 Ekim. Bu senenin konusu da yoksulluk. Nasıl desteklerim diyorsanız, üç yöntem var:
– O gün blogunuzda yoksullukla ilgili yazabilirsiniz (en önemlisi bu)
– Gelir elde ediyorsanız blogunuzdan, o günün kazancını bağışlayabilir
– Ya da sadece hareketin daha fazla kişi tarafından duyulmasını sağlamak için çevrenize duyurabilirsiniz.

Harekete kaç blogun katıldığının ölçülebilmesi için kayıt yaptırmanız ve daha sonra da 15 Ekim’deki yazınızın içine, size yollanacak kodu koymanız lazım. Böyece o gün kaç blogda yoksulluk ile ilgili yazı yayınlandığı kaç kişiye ulaşılabildiği takip edilebilecek.

Detaylı bilgi için tıklayın…
Gidip kayıt olmak için tıklayın…
Banner ve linkler…
Konuyla ilgili kaynaklar…
Katılan bloglar (şu anda 7072 adet)…

Çocuk Doktorundan Randevu Alırken

Dün, çocuk doktorumuzla ilgili bilgi isteyen bir anneye birşeyler yazdıktan sonra bu yazdıklarımı biraz genelleyerek Babaolmak.com’da yayınlayabileceğimi fark ettim.

Çocuk doktorları (özellikle de bir şekilde methini duyduğumuz doktorlar) tüm gün neredeyse aralıksız çocuk bakıyor. (Sabah 8 akşam 18-19 sanırım, yarım saatte bir, aralarda da acil bebekler, çocuklar filan geliyor) Dolayısıyla akşam saatlerinde muhtemelen doktorlar turşu gibi oluyorlardır. Siz de inanılmaz bir heyecanla gözünün içine bakarak gittiğinizde beklentiniz karşılanmıyor olabilir… (Biz böyle avuttuk kendimizi en azından)

Sabah ilk randevuda ise çok daha dinç neşeli, güleryüzlü olunuyordur muhtemelen. Dolayısıyla, sabah saatlerini tercih etmekte fayda var bana kalırsa. (Biz iş çıkışında yetişemediğimizden ister istemez hafta içi sabah işe gitmeden veya haftasonunu tercih ediyoruz)

Öte yandan unutmamakta fayda var ki, her branş için geçerli elbette, doktor dediğimiz canlı tipi de aslında bir insan ve her gün, her an aynı olması, neşeyle, sabırla karşılık beklenmemesi gerekir. (Düşünsenize bir takım çok ciddi çocuk hastalıklarıyla uğraşırken -veya kişisel bir şeyler de olabilir- öte yandan sizin kafaya taktığınız ve aslında neredeyse tamamen önemsiz olabilecek bir şey hakkında size dakikalarca açıklama yapmasını bekliyor oluyorsunuz bazen…)

Bu arada bizim doktorumuz bebeklerle çocukları aynı anda almıyor; belli günler öğleden önce bebeklere, öğleden sonra çocuklara randevu veriliyor (veya tam tersi) Çocuk milleti bulaşıcı hastalık geçirdikleri için sanırım en mantıklısı bu, bebeklerle aynı saatlerde aynı bekleme odasında olmuyorlar en nihayetinde… Bu da dikkat edilebilecek önemli bir unsur olabilir.

Son olarak da, gördük ki, uzun tatillerden (hatta haftasonlarının hemen ardından) tatilde hastalanan, ateşlenen çocuklar akın ediyor doktora. O sebeple de normalden daha yoğun oluyor doktorlar. Dolayısıyla rutin kontroller için uzun tatillerden hemen sonrasını tercih etmemek lazım belki de ;)

Doktorlarla, doktorlarınızla ilgili tecrübeleri yorumlar kısmında paylaşırsanız ne güzel olur aslında değil mi? (İsim vermek vememek önemli değil, önemli olan tecrübeleri paylaşmak)

15.Ay Doktor Kontrolü

Bu sabah doktorumuz Alev Hanım’a 15.ay kontrolü için gittik. Aslında cumartesi gidecektik ama böcek haftasonu biraz üşütmüştü ve öksürüğü de artmaya başladığından  birkaç gün öne cektik. Yolda uykudan yeni kalkmış ve bir punduna getirip tekrar devam etsem derdinde olan Zeynep önce kahvaltısını etti. (Yoğun trafikte cevredeki arabalara ve obodüslere laf atarak) Sonra da uyumayı denedi ama doktorumuza yaklaştığımızdan bir şekilde uykusunu açtık.

Bu arada yine yolda kime gidiyoruz? Alev Teyze’ye gidiyoruz! şeklinde bir kaç tekrarla “Alev” ismini de öğrenmiş oldu. (Doktorumuzun yanına varışımızdan başlayarak eve dönene kadar sanorom yüzden fazla “Alev” demiştir. (Doktorunun pek hoşuna gitti bu durum elbette, öocuklar pek söyleyemezlermiş Alev kelimesini…)

Ciddi bir sorunu yokmuş böceğin… Hafif üşütme. Antibiyotiklik bir durum yok ancak hasta olduğu için bu muayenede olması gereken aşısını (Suçiçeği) olamadı. Düzeldikten sonra aşı için ayrıca uğrayacağız.

– Boy 2,5 santimlik bir artışla 80 santimi geçmiş. (80,5)
– Kilo 1 kiloluk artışla 10.900gr’a çımış (Düz 11 diyebiliriz artık) Ki bu kilo artışı hanfendiyi kucakta taşıdığımızda gittikçe kendini göstermeye başladı.

Burnu için bir süre sabah akşam birer damla Otrivine; C Vitamini olarak yarım efervesan table redoxon, geceleri başucuna da buğuseptil etkisi gösteren mentollü bir damladan damlatacağız. (Kutu evde kaldı napalım ; )

Bol bol sıvı alınacak. Burunda geriye doğru da bir akıntı olduğundan ve bu akıntının koyulaşması boğaz ve kulaklarda rahatsızlık verdiğinden ne kadar çok sıvı tüketilirse o kadar iyi olurmuş.

Bu arada asıl haber Zeynep, anne sütünü bıraktı!!! Bir haftaya yakın oldu. Hatta o derece bıraktı ki gecenlerde annesi vermeyi denediğinde de kabul etmedi. Zaten bir süredir anne sütüne takviye olarak normal süt de içiyordu, artık sadece normal süt var hayatında. Bu yaşlarda 350-500ml tüketmesi gerekirmiş. Tüketiyor.

Keyifli bir muayene oldu. (Bir ara inatla ağzını açıp boğazını göstermediyse de önce köpek ve ayının boğazlarına bakınca doktor teyze, kızımız da ikna olup açar gibi yaptı ağzını.)

Uzuuun bir aradan sonra 15.ay vesilesiyle yazmaya hazır tekrar başlamışken biriken yazılacaklar listesini de eritmenin tam zamanı sanıyorum. ;)

Saat 01.20…

Saat 01.20 salonda masaya oturmuş, arkam kapıya dönük bilgisayarıma gömülmüş çalışıyorum. Derken sırtımın yorgunluğunu azaltmak için arkama doğru yaslanıp gerindim. Bu sırada gözüm kapıya takılıyor, yaklaşık 1-2 saniye sonra bir hareket görür gibi oluyorum. O anda kapının yanındaki koltukla aynı hizada sarı saçlar beliriyor önce, çok ağır adımlarla, sarhoş gibi, yalpalayarak, nerdeyse kapıya çarparak ama son anda hakimiyeti de koruyarak içeri giriyorsun. Gözlerin açık mı kapalı mı anlaşılmıyor. Yalpalayarak ağır çekimde ilerlerken koltuğun kolunda durak minik oyuncak atı yine çok ağır hareketlerle alıp salonun ortasına doğru gözlerin nerdeyse kapalı ilerlemeye devam ediyorsun.

Dizlerimin üstünde halının ortasında çoktan seni beklemeye başlamışım, önüme kadar gelip tam önümde yere yığlır gibi oturuyorsun. Başın önüne düşüyor, elin halının üzerinde, parmakların açılıyor içindeki oyuncak at yuvarlanıyor yere. Seni alıp bacağımın üstüne oturtuyorum; yaslanıyorsun iyice bana, gözlerin kapalı. Atını avcuna koyduğumda gözlerini bir an için açıp televiyona bakarak bir şeyler söylüyorsun, yine başın önüne düşüyor.

Kollarımın arasında oturur pozisyondayken ayağa kalkıyorum, yatak odasına gidiyoruz, birlikte annenin yanına uzanıyoruz. Biraz kendine gelir gibi olup ordan oraya koyuyorsun başını, derken elini tutunca sakinleşip gözünü kapıyorsun. Nefesinin iyice ağırlaşması ve uykuya dalman on dakika kadar sürüyor. Ancak o zaman yanından kalkıp bilgisayarın başına geri dönüyorum…

Bu olay dün gece geldi başıma. 00.30 gibi rutin süt içme molasına uyanan kızımız geri uyumamakta direnince annesiyle birlikte bizim yatağa geçmişler. (O arada kulaklıkla müzik dinlemekte olduğumdan hiçbir şey duymadım, tek fark ettiğim eşimin artık salonda TV karşısında uyumadığıydı; herhalde yerine gitti diye düşünmüştüm ama sarışın böceğin sesiyle kalkıp uykulu halde baş edemeyip yanına almış) Bir süre sonra uyanan böcek kalkıp yataktan inanılmaz bir ağır çekimde yalpalayarak salona gelmiş… Onu ilk gördüğüm andaki halini; komikliğini ve o anın tadını ne yazıyla ne sözle anlatmam mümkün değil aslında ama yine de deneyeyim dedim.

Çocukları kazadan kurtarmak 300 YTL

(İlker Pehlivan, 22.09.2008, Radikal)

Çocuklar 20 kilometre hızdaki kazalarda bile ciddi şekilde yaralanabiliyor. Avrupa’da 1993’te zorunlu olan çocuk oto koltukları ölüm riskini yüzde 22’ye kadar azaltıyor. Fiyatları ise 150-750 YTL arasında

İSTANBUL – Evde yürümeye başlarken yada sokakta top oynayıp bisiklete binerken yaralanmaması için koruduğumuz bebek ve çocuklar otomobillerde çok sanvunmasız. Çünkü araçlardaki emniyet kemeri ve hava yastığı gibi pasif güvenlik önlemleri genellikle yetişkinler düşünülerek tasarlanıyor. İşte bu noktada çocuk oto güvenlik koltukları yaşamsal bir öneme sahip.

Mecburen anne kucağında
Türkiye’de coçuk koltuğu kullanımı son yıllarda oluşan bilinçle artış gösterse de hÇ¢lÇ¢ Avrupa ve ABD’ye göre çok düşük seviyede. Milyonlarca aile hÇ¢lÇ¢ otomobille seyahat sırasında bebeğin annesinin kucağında ya da arka koltukta oturmasını yeterli görüyor. Yapılan araştırmalar saatte 20 kilometre hızla giderken bile çocukların ölümlü yaralanmalar alabileceğini söylüyor. Çocukların kafaları bedenlerinin dörtte birini oluşturuyor. Yetişkinlerde ise bu oran sekizde bir. Böylece çocuklar kaza anında sartısıntıyı yetişkinlerden çok daha fazla hissediyor.

Radikal gazetesindeki haberin tamamını okumak için lütfen tıklayın.

Older posts Newer posts

© 2026 Baba Olmak

Theme by Anders Noren — Up ↑