Koskoca bir sene ne çabuk geçiyor… Bu yazım da bunun göstergesi… Babaolmak.com’u bir gece oturup yapıp birkaç saat içinde yayına açalı 19-20 ay kadar oluyor. Öte yandan elbette ki hem bu blog’un hem de hayatımın, hayatlarımızın dönüm noktasının üzerinden tam 12 ay geçti…

Babaolmak.com’daki “o” yazının ve fotografın üzerinden tam 365 gün geçti. Dünmüş gibi herşey; bir gece önce artık heyecandan uyuyamaz halde olmak, sabah erkenden hastaneye gidiş, bitmek bilmeyen bekleyiş… Sonra ameliyathaneye girişimiz ve  9.25 civarında kızımızın artık içerde değil, dışardaki yaşamının başlaması, kendi kendine nefes alması… “Nefesi kesilmek” denen şeyi ilk kez tam anlamıyla yaşadığım, ameliyathanede o ilk kucağıma verilişi…

Bugünse kendisi artık bir genç kız (!) Neredeyse yürümek üzere, desteksiz ve tutunmadan ayakta durabiliyor, (hatta 1-2 gündür 1-2 minicik adım da atıyor devrilmeden önce) Anne, baba, mama, tetiş (teyze), bebiş, hippis (kendisi hippi isimli gerçek bir köpek), ada (kankası), mine, abi, al gibi kelimeleri anlamlarını bilerek söylediği gibi şu nerde, bu nerde, hadi kitabını getir, al, ver, gel gibi soru ve komutları çok güzel anlayıp gereğini yapıyor. “Hayır” ve “yapma” kelimelerini çok iyi bilip işine gelmediğinde ise bilmiyormuş veya anlamıyormuş gibi yapabiliyor. Artık kendisine söylenen bazı basit kelimeleri anında tekrar edebiliyor, acıktığını ve susadığını çok bariz şekilde anlatabiliyor… Bizle veya yaşıtlarıyla oyun oynayabiliyor, şakalaşabiliyor hatta dün akşam gördük ki yakışıklı erkek çocuklarını ( Bknz: San; 9 aylık) kovalayıp yakaladıkça öpmeye çalışabiliyor…

Zaten çok hızlı olan gelişimi son aylarda öyle bir hız kazandı ki hergün yeni birşeylere, yeni mucizelere tanık oluyoruz ve bir yandan da biliyoruz ki bundan sonra yıllarca sürekli mucizeler olacak…

Ne diyeyim ki… Haddim olmayarak benden daha yeni babalara bir ufacık önerdide bulunacak olursam… O ilk dokuz ay hamilelik nasıl bitmek bilmiyorsa sonrası da tam tersi, göz açıp kapayana kadar geçiyor bir bakıyorsunuz 1.yaş bitivermiş… Hergünün kıymetini bilin…  :)

Geçen sene bu zamanlarda geri sayıma başlamış, heyecanla gün sayıyorduk… Bu sene de ilk yaş günü için geri sayıyoruz kızımızın. Aslında yaş gününden de ziyade kızımız artık nerdeyse yürümeye başlayacak, daha çok onun için geri sayıyoruz.

Kızımız son bir ay nerdeyse hiç kilo almamış, boyu da 1cm kadar uzamış. Kilo almamasını çok hareketli oluşuna bağladı ve herşey normal dedi doktorumuz. (Malum artık fıldır fıldır emekliyor kendileri bu performansa kilo vermemiş olması güzel belki de)

Son 1-2 haftadır geçiremediğimiz öksrük için şurup verdi doktorumuz, azalmazsa antibiyotik verilebileceğini ancak şu anda gerekli olmadığını söyledi. (Ek: Biz azalmadığı düşüncesiyle sonradan tekrar gittiysek de; aslında göğüsteki rahatsızlığın geçtiğini ancak öksürüğün – boğazdaki tahriş sebebiyle – 3 hatta 4 hafta kadar sürebildiğini, sorun olmadığını öğrendik)

Bu arada doktorumuza “bizim kız biraz farklı mı” gibi garip bir sorduğumuzda, kendisi sorumuzu doğru şekilde anlayıp, “Çok pozitif bir bebek, bu da onu farklı yapıyor” cevabını verdi. (Kızımız tüm muayene boyunca gıkını çıkarmadığı gibi doktorunun her dediğini yaptı, her hareketini buyuk bir dikkatle izledi ve bol bol gülümsedi hatta bir ara biz anlamasak da bir şeyler anlatmaya bile başladı)

Sonuç: 9400gr ağırlık, 74cm boy… 11 ay bitti.