Aslında bir sürü şey oluyor son günlerde, ama maalesef bir kaç satır yazacak vakit bulduğumda o vakitte ancak kaçıncı haftayı bitirdiğimizi yazabiliyorum. Aslında bakın yazılmak üzere neler bekliyor listemde:

– 3 hafta önceki doktor randevumuz (Hangi hastane ve nasıl bir doğum konusu konuşulmuştu. Sedat Bey hala cevap bekliyor bizden)
– Bir önceki hafta ilk kez bebek arabası, ana kucağı filan gibi “hardware” bakmak üzere birkaç mağazaya gittik, bebek arabası konusunda feci şekilde kültürümüz, bilgimiz, görgümüz artmış olarak döndük. (Hatta iki marka ve modele kadar eleme yapabildik)
– Geçen pazar ise gaza gelip bebek odası (hatta çocuk odası da aynı zamanda) bakmak üzere mobilyacılar gezdik, kabaca da olsa bilgi edindik
– Bu arada çooook eski (teee ortaokuldan) arkadaşımız Selin’le yıllar sonra görüşüp, bebeğimiz olacağı sürprizimizi yaptık. Kadın doğumcu olan Selin’se beklentilerimizin tam tersine normal doğum konusunda cesaret aşılamak yerine tam ters yönde gaz verdi. (Haydaaa…)
– Cep telefonlarımızda kayıtlı isimleri tek tek gezip güzel kız ismi var mı diye baktık
– İki ayrı kordon kanı bankasından bilgiler topladık, konuyu aramızda etraflıca görüştük. (Detaylar çok yakında burada!!!)
– Bu arada bir gece Ada’ya başka bir gece Ege’ye bakıcılık yaptık, tecrübelerimizi anlatasım var ama vakit yok, çok keyifli olduğu kadar düşündürücüydü de… (Saatlerce BabyTV izlemek zorunda kaldım, oldukça sıkı bir antreman oldu)
– National Geographic Channel’da “Anne Karnında” belgeselini izledik. (Kesinlikle kaçırmamalısınız!)
– Sezeryan mı normal doğum mu? konusunda internet’i bizzat talan ettim…
şimdi alt alta listeleyince amma yazacak şey birikmiş olduğunu gördüm, gözüm korktu… Oysa ben sadece 27. hafta bitti, Deniz’in karnı koskocaman oldu, kızımız veledimiz hiç durmadan tekmelediği gibi tekmeleri dışardan gözle bile görünüyor diyecektim sadece. Tabi bu arada bir sonraki ultrason günümüze de bir haftadan az zaman kaldı. İki aydır ilk kez doğru düzgün göreceğiz sıpamızı…

Evet ya… Çok şey birikmiş yazacak…

Dün ofise bir paket geldi. İngiltere’den, bu aralar hiçbir şey beklemediğimden sürpriz oldu. Paketin içinden çıkan kart yanda… Karın yanında da minik civcivler vardı. Kızımızın ayaklarını sıcak tutsunlar diye.

Böyle giderse hiç acele etmediğimiz “kızımızın odası” olayı bir zorunluluk olacak.(Odası zorunluluk olmasa da “kızımızın dolabı”, “kızımızın şifonyeri” filan sanırım kısa zaman içinde gerekecek.

Kızımızın ilk kartı (aslında kızımızın değil, kart bize çünkü), kızımızla ilgili ilk tebrik kartımız ve civcivler için Dolunay ve John’a teşekkürler… (Gözünü sevdiğim internet teknolojisi, eskiden harbi böyle tebrik kartları filan olurdu. şimdi blog açıyorsun, yorumlar yazılıyor filan… Nerden nereye…)

Geçen hafta 25 bitti; şu anda da 26. haftanın tam ortasındayız, hatta biraz geçtik, nerdeyse biritmek üzereyiz.

– Deniz yaklaşık 10 kilo aldı (Sedat Bey duymasın)
– Geçtiğimiz hafta sonu sahip olduğu performansa bakarak pazartesi rejime başladı. (Rejim kararı, pazar günü performansının iyice tavan yapmasına sebep oldu; bir ara Nutella’yı kaşıkla yemeye kadar vardırdı işi)
– şeker yüklemesinin sonuçları gayet normal.
– Kızımız durmadan tekmeler atıyor. Hatta “hadi kızım bir tane daha” dediğimde genelde bir tane daha vuruyor.
– Kaynaklara göre tat duyusu gelişmiş durumda
– Annesinin karnına tutulacak kuvevtli bir ışığa tepki verebilecek halde… (Denesek mi acaba?)
– Kilolardan ve karnındaki veletten dolayı Deniz artık çok daha kolay yoruluyor, sırt ağrıları filan da başladı. (Bir ara geceleri süper uyanık durmaya başlamışken, tekrar erken saatlerde uyuklamaya başladı iş yerinde de çok yoruluyor)
– Kızımızın akciğerlerinde nimik hava keseleri oluşmaya başladı. Nu kendine kendine nefes alıp verme yolunda önmeli gelişmelerden biri.
– Bu aralar karında durup dururken sertleşmeler, kasılmalar hissedilebilirmiş. Bu kasılmaları adı: Braxton-Hicks Kasılmaları, bunun erken doğumla ilgisi yok. Erken doğum için periyodik kasılmalar olması gerekirmiş. (Neymiş? Panik olunmayacakmış)

şimdilik bu kadar. Sıradaki muayenemize ve tabii ki ultrasona iki hafta var. (Ne yazıkki) Öte yandan 40 haftanın 26’sı bitti, ne çabuk geçiyor zaman.