“10. Ay Biterken”; “Bir Doktor Kontrolünün Daha Ardından” gibi başlıklar da olabilirdi, hatta belki de “Artık Hep Beraber Aynı Sofrada” da denilebilirdi başlıkta… Bu ayki kontrolümüzde aldığımız en temel bilgi ve son zamanların en mühim gelişmesi bu… Artık karman çorman bulamaçları bırakıp kızımız bizle birlikte sofraya oturup bizle (neredeyse) aynı şeyleri yiyebilecek…

– Artık eskisi kadar hızlı kilo alınmayacak… Son bir ayda yaklaşık 200gr almış ve 9290gr olmuş
– 73,5cm boy ile upuzun bir kız kendisi artık
– Kafa cevresi de yaklaşık 47cm (Bir takım kıyafetlerin kafasından geçmemesini açıklıyor bu)

Bu aralar biraz huzursuz uyuması yeni çıkmaya çalışan dişlerle ilgililendirildi; bacağındaki ufacık egzama beyaz ve hassas tenli olmasıyla ilgilendirildi ve nemlendiricinin yanı sıra bir hafta süreyle kortizonlu bir krem kullanılacak. (Hassas ciltli bebeklerde ilk iki sene görülen normal bir durummuş)

Dediğim gibi, bizimle nerdeyse aynı şeyleri yiyebilir durumda… En önemli konu yemeklerinde kullanılan yağın pişmemesi. Yani yemek yağsız (ve tabii ki tuzsuz) pişirilir ve tabağında yağlandırılırsa, bizim yediklerimizi yiyebilecek. Az sayıdaki “yenmeyecekler listesi”nde patlıcan, bal, süt gibi ürünler var… Ki son zamanlarda bulamaçları yerken direnmeye başlayan küçük hanım karman çorman olmayan sebze yemeklerini ağzını kocaman açarak yalana yalana yutuyor. (Bakınız taze fasulye, bakınız bezelye…)

Pekmezden pek hoşlanmadığını söylediğimizde, doktorumuz mutlaka vermeye devam etmemizi öğütledi. Birşeylerin içine karıştırmadan, sulandırarak olsa da pekmez verilecek…

Öte yandan mümkün olduğunca organik sebze ve meyveler yedirilecek -ki zaten öyle yapıyoruz- ancak harbiden organik olup olmadığını hiçbir zaman bilemeyecek olmamız da “bu takıntının sonu yok ki” diyerek kendi kendimize bertaraf edildi. (Bu arada Cumartesileri şişli’de kurulan organik pazar neredeyse tüm tezgahlarıyla tam kadro Ümraniye, İkea’nın yanındaki Meydan Alışveriş Merkezi’nde (1-19 Mayıs tarihleri arasında) pazarda imza kampanyası başlatılmış, haftanın bir günü sabit olarak pazar kurulması için imza toplanıyor, yolu düşenlere duyurulur)

Daha önce yazdığım çocuk güvenlik sistemleri / önlemleri ile ilgili yazıya Farmafil‘den bir ek geldi, ilgili yazının yorumlarında okuyabilirsiniz ama buraya da yapıştırayım. Güvenlik önlemleri ile ilgili ek birşeyler yazmayı düşünürken gayet iyi bir giriş olur:

Ev temizliğinde ya da başka şeyler için kullanılan kimyasallar, çamaşır suyu, tuz ruhu, lavabo açıcı, tiner vb., mutlaka kilitli bir dolapta saklanmalı. Tabii ilaçlar da öyle. Çocukluk çağı zehirlenmelerin önemli bir kısmı bu kimyasallardan ya da ilaçlardan meydana geliyor. Aynı zamanda ev içindeki bitkiler de bazı yönlerden tehlike arzedebiliyor. Ailelerin bu konularda da mutlaka uyanık ve dikkatli olması gerekiyor.

Geçtiğimiz hafta sonu da – kızımızın artık evin içinde fıldır fıldır dolanmaya başlaması ve mümkün olan herşeye tutunarak ayağa kalkıp yürümeye çalışmasını göz önüne alarak – evin içindeki önlemlerimizi gözden geçirip bir takım ek önemler aldık…

Kızımızın gün içinde en fazla vakir geçirdiği salonu adım adım turalayıp sorun yaratabilecek şeylerden kurtulduk:

– Bir yerlere tutunarak ayağa kalktığında uzanamabileceği veya uzanmak isteyebileceği biblolar artık yoklar
– Sinema sisteminin ayaklıklar üzerinde duran hoparlörleri çok kolay yıkılabildiğinden  (ki  tutunarak ayağa kalkmaya çalıştığına da şahit olduk, az daha kafaya yiyordu horparlörü)  önce sökülmeye başlandılar sonra televizyon sehpasının ardına , diğer tüm kablolar ve prizlerle birlikte sabitlendiler
– Bir süre sonra uzanabileceği dolap kapakları etkisizleştirildi. (Kulplarını söktük şimdilik)
– DVD, CD gibi kolay ulaşılabilir raflardaki ürünler kaldırıldı…
– Adım atmaya çalıştığı güzergahı kaymaz hale getirmek adına parkenin üzerindeki halı ve kilimlerin pozisyonları değiştirildi, artık koltuk veta tv sehpasına tutunarak yürümeye çalışırken ayağının altı kaymayacak…
– Erişebileceği tüm prizler priz kilitleriyle kitlendi
– Koltuk kenarındaki kumandalıklar boşatılarak az kullanılan kumandalar kaldırıldı. (Onca oyuncak, top, renkli ıvır zıvır dururken en favori objelerinin kumanda ve cep telefonları olması çok da şaşırtıcı değil aslında)
– Gazete ve dergilikler yok edildi. (Yürümeyi bırak, emekleyerek ulaşılabiliyordu)
– Kutu mendiller daha yükseğe kaldırıldı.
– Ayaklı lamba iyice kenara alınarak ve kabloları toparlanıp koltuk altına/arkasına sabitlenip sıkıştırılarak ilgi merkezi olmakta çıkarıldı. şimdilik lamtaya tutunarak ayağa kalkarken lamba hiç sarsılmıyor, taban kısmı ağır lamba seçmekte fayda olabilir. :)
Çok yakın zamanda farmafil’in de altını çizdiği gibi temizlik malzemesi ve benzeir ürünler de erişimden kaldırılmalı. Her ne kadar banyo kapısı hep kapalı olsa da bir süre sonra bir yerelere ulaşması an meselesi olacak sanıyorum.

Bu arada gördük ki bu boyuttaki insan yavrularının favori köçelerinden biri de kapı arkaları… Kapı kapanmasını engelleyici stoperlerden sonra açık kapının kımıdamasını engelleyici stoperlerin de neden üretildiği biraz daha anlam kazandı gözümde… :) (Siz siz olun kapalı kapıları daaannn diye açıvermeyin, arkasında insan yavrusu olabilir.  :)

Mart ayı kızımız için (aslında her ay olduğu gibi) yepyeni ilklerle başladı ve tüm hızıyla da devam etmekte. Herşeyden önce aybaşındaki kontrolün hemen ardından “gerçek” kahvaltılara başladı ve hiç hoşlanmadı. Biraz karışık olan kahvaltı işi hiç hoşuna gitmemiş olsa da yememezlik etmiyor. (Mideye biraz düşkün de kendisi; hafif bir babaya çekmişlik var galiba)

Yine doktor kontrolünün 2-3gün ardından ilk ödev de başarıyla tamamlandı ve kızımız “aferin” ve “alkış” dendiğinde ellerini çırpar oldu. Hatta kendi kendine, elinde hiçbir şey olmadan ses çıkarmak o kadar hoşuna gitti ki gün içinde bir çok tepkisini (elbette ki başta sevinç olmak üzere) el çırparak göstermeye başladı. (Bazı sabahlar uyandığını, yan odadan gelen alkış sesinden anlayabiliyoruz artık)

Bu arada altıncı diş de çıktı, artık altta yanyana dört diş var, her an birini ısırmasını bekliyoruz. Kimseyi ısırmadan önce 12 Mart’ta masadaki tabaklara yaptığı hamlelere güvenerek kendisini bir çuprayla tanıştırdık. Bu tanışmadan en azından Zeynep memnun kaldı ve beyaz eti hapır hupur götürdü. Artık haşlanmış balık etini çorbalarına da karıştırıyoruz.

13 Mart, kızımızın ilk vesikalık fotograflarının çekilmesiyle tarihe geçti. Daha önce fotografçı önünden gecerken babasının “hadi cektirelim” teklifini “ne gerek var” diye geri ceviren annesi, kendine vesikalık çektirirken kızının fotograflarını da cektirince bakıp bakıp gülmemeize sebep olan “açıların çocuğu” pozları ortaya çıkmış oldu. (Büyük vrsiyonları için yandaki fotografların üzerine tıklayabilirsiniz)

Yanı sıra yuvarlanmak konusunda hergün kendini biraz daha geliştirip bırakıldığı noktadan 3-4 metre uzağa ulaşmaya başladı. Yanlış anlaşılmasın, emekleme söz konusu değil oturduğu yerden kendini öne attırıp sonra bir kaç tur yuvarlanıyor, çok az miktarda geri gidebiliyor, parke üzerine vardığında göbeğinin üzerinde sağa sola dönebiliyor ve kendini koltukların altına (bir şekilde) sokmayı başarıyor. (Koltukların altına tüm vucudunu soksa da kafası sığmadığı için daha ileriye (aslında geriye) gidemiyor ve sıkışıyor)

Bu pazar ise kızımız “başbaş” yapmayı öğrendi. Üstelik Caddebostan sahilinde, dünyada sadece halı ve parke değil “çimen” gibi farklı yer kaplamalarının da olduğunu şaşkınlıkla gözlemlerken “başbaş”ı öğrendi. Hoş, halen çok hakim değil konuya, babasını sabah başbaş yaparken uğurlayıp, akşam da başbaş yaparak karşılıyor şimdilik. (Başına da biraz sert vuruyor ama bu şimdilik kendisini rahatsız etmiyor olsa gerek) Sahildeki çimenlerin üzerinde Zeynep’in tanıştığı diğer öğeler köpekler ve kuşlar oldu ve hepsini büyük bir şaşkınlıkla karşıladı kendisi.

Hepsinin ötesinde bugün hayatının önemli ilklerinden birini yaşadı Zeynep ve tüm bir günü ilk kez annesinden ayrı geçirdi. Çünkü annemiz çalışmaya başladı.