Pazartesi günü ilk “aylık” doktor kontrolümüze gittik. (Bilmeyenler veya mevzuya yeni başlayanlar için belirtmekte fayda var. Bebek denen insan türü ayda bir çocuk doktoruna giderek rutin kontolden geçiyor ve aşılarını oluyor. Daha dikkatli takip edilmesi gerekenler varsa arada kalan sürede de doktorunuza sık sık uğrayabiliyorsunuz) Oldukça keyifli ve sorunsuz bir kontrol oldu. Kızımız son tartı kontrolünden bu yana 180gr daha almış. Bu da Alev Hanım’a gitmeye başladığımızdan beri (17 Temmuz) günde 25gr demek oluyormuş. Yani gayet normal. şu andaki tek ihtiyaç 17’sinden önce kaybedilen gramların geri alınması… Yani doktorumuzun kelimeleriyle değerler ortalamanın altında ama normal aralığın içinde.

Dediğim gibi kilomuz 3.180 olmuş durumda, boyumuz 49cm’den 52’ye çıkmış. (Dikkat, anne babaların çocuklarının sağlığı, boyu, kilosu gibi konularda birinci çoğul ekleriyle konuşmasına canlı örnektir… Kendi kendime şaşırdım yani) Gidişat son derece iyi yani. Kilo almaya bağlı olarak kızımızın derisindeki bolluklar yok oldu (deri altındaki yağ dokularının oluşmasına bağlı olarak) yanaklar biraz şişti, poposu artık biraz daha ele geliyor filan…  Sonuç itibariyle iki saatte bir emmeye devam edecek kızımız. Ki artık kendiliğinden uyanıp “Hadi kardeşim, acıktık…” yaygaraları koparmaya başladı. Son günlerdeki gaz sancılarıyla ilgili olarak bir iki ilaç önerdi doktorumuz. Biri Metsil’di, biz Mylicon kullanabilir miyiz diye sorduğumuzda itiraz etmedi doktorumuz. (Biz de aynen eczanede aldık soluğu) (Bu arada bir parantez daha açayım, enteresandır kızımız da iki gündür çok az gaz sıkıntısı yaşıyor, ilginç olan gündüzleri çok çok az uyuyup, gece fosurduyor… Uyanık olduğu zamanlarda da sakin sakin suratınızı seyrediyor… Hoş bu tip sakinli haberlerinden sonra aynen utandırıyor bizi sağolsun. Durun bakalım)

Deniz inek sütünden uzak durmaya devam edecek. Süt içmek kaymak ve dondurma yok. Protein için peynir zorunlu devam edilecek ancak koyun sütünden peynirler tercih edilecek. Açık çay içilebilir, ki gıdalarda herhangi bir kısıtlama yok. (Gaz yapar diye baklagillerden, soğandan filan uzak durmaya gerek yokmuş yani)

Kızımıza ikinci Hepatit aşısı yapıldı. Biraz bağrındı elbet, bu arada aşılar bacaktan yapılıyor onu görmüş olduk. Son olatak da refleksleri kontrol edildi. Bunun için iki ayrı numatra var. Sırtüstü yatan veledin her iki eline işaret  parmaklarınızı veriyorsunuz ve onu havya kaldırıyorsunuz, parmaklarınızı tutup bırakmadan hvaya kalkabiliyor mu ona bakılıyor. (Kızımız abartı başarılıydı bu konuda) (Barfiks çeken Rovky Balboa geldi gözüme) İkinci kontrol de yüzü yere bakarak tek elle havaya kaldıran veledin bacakları nasıl kastırıp gerdirdiği kontrolü; bundan da yüz akıyla geçti veledimiz.

Arada bir tartı kontrolümüz olsa da bir sonrasi asıl kontrol ve aşı bir dahaki ay. AYnı gün hem verem aşısı hem de karma aşı yapılacak. Enteresan bilgi şu ki, karma aşı doktorumuz tarafından yapılabilse de verem aşısı sadece Verem Savaş Dispanserleri’nde yapılabiliyormuş. Bebeklere cuma öğleden önce yapılıyormuş. Dolayısıyla aklınızda olsun; ikinci ayda bir cuma sabahı Verem Savaş Dispanseri yolu tutulacak.

Dört haftadan çok oldu… Bu dört haftayı bir anda özetlemek zor ancak denemeye değer. Çok derli toplu olmasının mümkün olmadığı bu özeti, en kolay akla gelenleri maddeleyerek becereceğim herhalde…

– Farkındasınızdır, eskisi kadar sık yazamıyorum, Zeynep’le kanlı canlı uğraşmayı buraya yazmaya tercih ettiğim zamanlar oluyor.
– Kızımız artık düzenli olarak kilo alıyor; kolları bacakları dolu dolu olmaya başladı. Popodan da belli oluyor derinin altındaki yağ dokularının oluştuğu. Yanaklar da biraz şişti.
– Çok net göremese de çok dikkatli seyrediyor yüzünüzü üstelik nerdeyse ikinci haftadan beridir de yüzünüzü takip ediyor. Tek sorun gözleri değil, kafanızın sınırlarını takip ediyor. Bu da siluet olarak gördüğünün en somut işareti.
– Gittikçe daha gazlı bir kişi oluyor. Öğrendiğimiz en önemli şeylerden biri, gazın hemen karnı doyduktan sonra çıkarılması gerektiği sonra çok zor oluyor, hatta çıkmıyor. En temizi her yemek/süt seansından sonra mutlaka sabırla geğirttirene kadar sırta masaj veya “tıp tıp” yapmak. (Bu sırada yere 90 derecelik açıyla tutmakta fayda var) (Dik tutunuz yani)
– Bir çok kaynakta da bulunan (yakın zamanda linkleri daha detaylı vereceğim) bir “kolik” mevzuu var. Kolik, veledinizin her gün belli saatlerde sebepsiz yere kendini yırtması. Ağlamadan ziyade, bağırma, çığırtma, böğürme olarak tanımlanabilir. Dışardan duyulduğunda bacağını veya kolunu koparttığınız sanılabilir. Oysa ki çok somut bir sebebi ve maalesef çözümü yok. 3. Hafta gibi başlayıp 3. aya kadar sürüyormuş. Kızımız şimdilik kolik değil ama zaman zaman kendini kolik sandığı oluyor. (Bana kalırsa şimdilik sadece süt-kolik kendisi)
– Banyo her zaman rahatlatıyor ve mışıl mışıl uyumasına yol açıyor ancak inat edip de uyumayacağım diye direttiğinde de yolu yok.
– Son bir hafta on gündür uyanık kaldığı süre artttı. Uyanık durum inanılmaz bir ciddiyetle yüzünüzü dakikalarca inceliyor. (Bu bende şapşal bir sevince sebep olsa da aynı ilgili ve ciddi incelemeyi yatırdığınız yerde koltuğun kumaşına veya yatağının parmaklarına da yapıyor…)
– Nipple Confusion denen Meme – Biberon Karmaşası’nı yaşamadı kendisi, bunda ilk bir ya hiç biberon vermemenin, illa gerektiğinde anne sütünü kaşıkla vermemizin etkisi var. Gecenlerde ilk kez biberonla az miktarda süt içti, ardından aynı tempoyla sütü orijinal kaynağından içmeye devam etti.
– Gaz konusunda doktorumuz ve doktor arkadaşlarımız ilaç önermediler şimdilik, idare edebildiğimiz kadar etmeye kararlı olsak da tecrübeli arkadaşlarımız “durduğunuz kabahat” tavırlarını sürdürüyorlar. Zamanı geldiğinde bitkisel içerikli gaz ilaçları kurtarıcı olabilir. (Göreceğiz)
– Ara ara gülümser gibi yapıyor bizim süt-kolik…
– Araba yolculuklarını genel olarak sevmekle beraber demin de dediğim gibi uyumamak konusunda inat etiğinde arabada da uyumuyor kendileri…
– Kaynağından süt tedarik ederken doysa bile memeyi bırakmak işine gelmediğinden kendince bir çözüm buldu, içebildiği kadar içip overdoz oluyor, daha sonra gazla beraber fazla sütü de çıkarıp öyle uyuyor.
– Devamı mı? Yakında… ;)

Cumartesi günümüzün en önemli işi Zeynep’in hayatının ilk çocuk doktoru ziyaretiydi. Dr.Alev Fırat’tan yaklaşık 10 gün önce randevu almıştık. Metabolik tarama testlerinin sonuçları filan da o zamama kadar çıkmış olacaktı. 17.gününde kızımızın ilk doktor ziyareti gerçekleşecekti.

Doktor seçimi konusunda çok zorlanmadık. Babaolmak.com’da “çocuk doktoru tavsiyeleri” çok fazla olmamıştı. (Bize doktor öneren herkese teşekkürler bu arada) Sonuçta seçimimizi Kadın doğum doktorumuz Sedat Varol’un bize önerdiği doktorlar arasından yaptık. Bize üç isim verip bazı özelliklerinden bahsetti. Özellikle yeni anne baba olanların çocuk doktorlarından beklentisinin çok yüksek olduğunu, doktorun empati yeteneğinin çok önemli olabildiğinden bahsetti. (Daha bir çok şeyin yanında)

Bütün topladığımız verilerin ışığında cumartesi günü Dr. Alev Fırat’ın Koşuyolu’ndaki muayenehanesinin önündeydik tam takım. Notlar şu şekilde:

– Kızımız başlangıçta çok uslu olsa da evde ve yolda uyurken doktora varınca uyanması gerektiğinden bu işten çok hoşlanmadı.
– Bunun sonucunda da tartılırken tartıya çişini yapmayı tercih etti :) (Ben demiştim bezini çıkarıp bırakmayalım diye)
– Çiş yapmak suretiyle hafiflediğinden tartıda da kilosu biraz düşük çıktı. (İşte bu konu ciddi)
– 2960gr doğup, hastaneden 2790gr çıkan kızımız 5.günkü hastane kontrolünde 2850gr iken 17.günkü doktor randevumuzda 2810gr çıktı. (İlk hissiyat büyük can sıkıntısı tabii…)
– İlk aldığı 60gr’ın ardından geceleri deliksiz uyuyorsa uyandırılmasına gerek yok bilgisiyle fazla rahat davranıp geceleri kızımızın uykusunu bölmediğimizden kızımız yeterli beslenememişti. (Bu arada kilosu dışında hiçbir problemi yokmuş kızımızın, bunu öğrendik teselli olarak)
– Sonuçta doktorumuz, ne olursa olsun 2 saatte bir Zeynep’i uyandırıp emzirmemizi söyledi. (Sanki ben de emziriuormuşum gibi oldu değil mi?)
– 15er dakika her iki meme sömürüldükten sonra kalan süt pompayla sağılıp velede kaşıkla verilecek,
– D vitamini için bir damla alacağız Dvit3 diye bir damla, günde 2 damla damlatılacak.
– Gçrüşmenin ortaları gibi Zeynep yeri göğü inletmeye başladığından biz baba kız dışarı çıktık, görişmeye annemiz devam etti. Biz o sırada muayenehaneyi gezdik, balkondan baktık, laboratuarın sorumlusuyla tanıştık…
– 17.gün civarı Zeynep’in 3100-3200 olması gerekliymiş. Öyle olsaymış kısa kollulara geçebilirmiş ama şu anda deri altı yağ dokuları tam olarak oluşmadığından uzun kollulara devam etmesi gerekliymiş bunu öğrrendik. Yine 3200gr’lara varınca 2 değil 3 saatte bir kaldırılıp beslenmesinde de sakınca yokmuş.

Salı günü tartı kontrolü yapılmak üzere “zayıf” kızımızla or’dan ayrıldık…

(Bu arada ilk izlenim olarak, doktorumuzdan hoşlandık, sanıyorum bundan sonra uzun süre düzenli olaraj görüşeceğimiz kişiyi, Zeynep’in doktorunu bulmuş olduk.)(Deniz’in üniversiteye başlayana kadar aynı çocuk doktoruna gittiği düşünülürse, insan hayatında çok önemli bir şahıs bu çocuk doktoru kişisi)