Dün gece… İlk kez, avcumun içinde hissettim “kızımın” ufacık, cılız tekmesini. Hem de birkaç kez… Deniz’in içinde bir canlı olduğunu, hareket ettiğini somut olarak hissettiğim ilk an…

Her an biraz daha yaklaşıyorum baba olmaya. Daha doğrusu, annesi, babası yok bu işin, ebeveyn olmaya diyeyim… Bunu en çok hissettiğim an da, kızımızın tekmesini hissettiğim gün, ondan birkaç saat öncesiydi…

Yakın bir arkadaşımızın 4 yaşındaki kızına, Melissa’ya uzaktan bakarken içimin sıcacık olduğunu düşündüm hemen ardından bir süre sonra kendi kızıma bakacağımı düşününce içimdeki sıcaklık arttı, hatta bir iç gıcıklanmasına dönüştü. Hani ilk sevgilinizle, buluşma öncelerinde yaşanan gibi bir iç kıpraşması, onu uzaktan gördüğünüzde içinizde bir şeylerin kıpraşması, kedilerin tırmalaması, kelebeklerin uçuşması (herkes başka şekilde betimliyor bunu, biliyorum) gibi bir his yayıldı midemden vücuduma.

Aynı anda fark ettim ki kızıma, kızımıza sadece küçükken değil, hangi yaşa gelirse gelsin ne zaman bakarsam bakayım, onu uzaktan her seyredişimde içinde aynı kıpraşmanın olacağını anladığım an; annemin, babamın, bir ebeveynin, bir ailenin çocuğuna baktığında ne hissettiğini anladığım andır. (İşte o an bir anne veya babanın; çocukları ufakken, ergengen getirdiği bazı kısıtlamalar, üzerine düşmeler, gece dışarı çıktığında camda beklemeler, uyanık kalmalar, gece öksürdüğünde uyanıp dikkat kesilmeleri filan kat kat anlam kazandı…)

Evet… Galiba baba oluyorum…

Hiç ilgili yazı yok şimdilik...