Tam bir senedir “baba”yım, kızımsa dört aylık. 11 Kasım 2006′ydı plastik bir çubuğun üzerindeki test sonucu beni “baba” yaptığında.

Yaşadığımız o ilk heyecan, mutluluk, o garip belirsizlik ve merak duygusu dün gibi. Kızım annesinin içinden ilk çıktığında, onu ilk gördüğümde nefes alamayışım da öyle…

Bugün “baba”lığımın birinci yılı bitti. Ömrümün sonuna kadar sahip olacağım bir sıfat, bir görev, sorumluluk, bir zevk, büyük keyif…

Bir toplu iğne başının 6 kiloya ulaşması, yaklaşık bir yıl alıyor; bunun büyük kısmı ise günışığından uzakta geçiyor.

Bir senede neler mi oldu?

Defalarca doktora kontrole gidildi, her seferinde büyük heyecanla ultrason cihazı önünde veledimize dair bir şeyler görecek olmanın heyecanını yaşadık, NST’lere gidildi, kızımızın kalp atışlarına kulak kesildik. Detaylı ultrasona gittik geldik, çocuğumuzun kafası var mı, parmakları tam mı, kalbi tamam mı öğrendik…

Uzuuuun uzuuuun düşündük… Normal mi sezeryan mı diye, normal diye başladık, sezaryan olarak bitirdik. Kelimelerle anlatılamaz o anı yaşadık, üzerinden de dört ay geçti üstelik.

“Baba”lık hayatımın şimdilik çok kısa bir bölümü yaşadığımı biliyorum ve bundan sonraki her gün, her hafta, her sene için heyecanlanıyorum. Hele de kızım artık yavaş yavaş iletişime geçmeye başladıkça sonraki aşamaları düşünmek bile içimde birşeylerin kıpırdanmasına yol açıyor. şu anda sadece gözlerini dikip pür dikkat inceleyerek depoladığı bilgileri bir süre sonra sorarak, konuşarak toplayacağını bilmek bile heyecan verici. Ve onun gelişiminin her anında yakınında olmak fikri…

Tam bir sene olmuş “baba olmak” başlayalı ve umuyorum ki daha çok uzun bir süre hayatımda olacak. Birilerinin okuduğunu, birilerinin okuyacağını, okuduklarının bir şekilde bir zaman bir işe yarayacağını bilme fikriyle; kızıma “o ilk yılların” “log”unu tuttuğum bir “web-log”u kısaca “blog”u bir gün okutacak olmanın hayaliyle, baba olmak, hep sürecek…

Nice yıllara. ;)

Hiç ilgili yazı yok şimdilik...